دهه‌ی لعنتی

آقای شکر‌اللهی؛
تحلیل‌مان کنید، ما به تحلیل شدن عادت داریم؛ حتی می‌توانید دسته‌بندی‌مان کنید، همان‌طور که خودتان را دسته‌‌بندی کردید. ما خودمان را کمونیست و ملی‌مذهبی و هزار کوفت و زهرمار دیگر دسته‌بندی نکردیم؛ اصلا یادمان نداده‌اند. به ما یاد داده‌اند دست در دماغ نکنیم، موبایل‌هایمان در سر کلاس زنگ نزند، قلیان نکشیم، روابط پر‌خطر نداشته‌باشیم، حتی این را هم می‌دانیم که انگشت «شست‌مان» را رو به کسی بلند نکنیم… داشت یادم می‌رفت؛ به ما گفته‌اند انتخاب کنید، اما از بین این نفرات. فلانی، نماینده‌ی فلانی‌ست بر فلان‌جا، چرایش به شما ربطی ندارد. ما موبایل‌هایمان خسته‌تر از آنند که شما می‌پندارید؛ و فیلم‌هایی که می‌بینیم، هم. شما که نیم‌فاصله‌اید، ما چه کنیم که فاصله داریم؟ چه کنیم که آرمان‌های شما هنوز که هنوز است، جایش درد می‌کند؟ چه کنیم که حاصل آرمان‌هایتان ما شدیم؟ چه اشکالی دارد که جای آرمان‌های ما در هفتادی‌ها و هشتادی‌ها درد نکند؟ اصلا شاید اشکال از این الکل لا‌مصب صنعتی‌ست که همه‌ی ما را کور کرده است. حداقل می‌دانم که اشکال از شما نیست، ما خودمان خم شده‌ایم…