تهران انار ندارد

به نظر من پشه‌ها حکومتی مثل حکومت ما دارند. دیشب یکی‌شان هی می‌آمد کنار گوش‌م ویز-ویز می‌کرد و مزاحمت ایجاد می‌کرد. پشه‌ها معمولا تنها هستند چون آن‌ها هم گشت نسبت دارند. اوایل با هم پرواز می‌کردند؛ روز و شب هم نداشت. خیلی پیش از ما البته گشت نسبت‌شان کرک و پرشان را ریخت. قبلا پشه‌ها شبیه مگس‌ها بودند. مگس‌ها بی‌خیال هستند. با مگس‌کش که به آنها حمله‌ور می‌شوی، تا آخرین لحظات به جایی حساب نمی‌کنند آدم را. اما پشه‌ها از بس ارشاد بهشان گیر داده، تیز و بز شده‌اند. کم‌کم محافظه‌کار شدند. روزها را بیشتر در مکان‌های خلوت مخفی می‌شوند، شب‌ها به مبارزه با رژیم مشغول‌اند. اطراف خانه‌مان همه دارند می‌کوبند که بسازند. صدای پتک و کلنگ و لودر محله را برداشته. به نظر من منصفانه نیست به فوتبالیست‌ها این‌همه پول بدهند. یزید هم که تیم فوتبال تشکیل داده بود، به بازیکنان‌ش ماهی یک تومان حقوق می‌داد و آنها هم تا صبح برایش می‌دویدند و هد می‌زدند. امروزی‌ها ولی گشاد شده‌اند. در انگلیسی کسی که کالیبرش بالا است یعنی توانایی‌هایش زیاد است. اینجا ولی کالیبر چیز خوبی نیست. آدمی که کالیبرش بالا باشد، همه چیز در او جا می‌شود. حکومت هم می‌داند این‌ها را. پشه‌هایی که کالیبرشان بالا است، همه‌چیز در آنجایشان است. آن‌ها دائم از یکدیگر می‌پرسند «تو اونجای کی رفته؟ تو اونجای تو رفته؟» و جواب می‌دهند «نه، تو اونجای من رفته.» پشه‌ها با هم ازدواج نمی‌کنند. بعضی‌های‌شان معتقدند ازدواج یک قرارداد بین دو نفر است. آنها لزومی نمی‌بینند یک روحانی صیغه‌ی محرمیت بین‌شان بخواند. ما چند روز پیش عروسی دعوت بودیم. از این‌هایی که مذکر و مونث‌ش جدا است. یک سری سیبیل قر می‌دادند و ما باید تماشا می‌کردیم و شاد می‌شدیم. رقصیدن از آن دسته کارهایی‌ست که هیچ‌وقت نه فهمیدم‌ش، نه یاد گرفتم‌ش. گاهی حسرت می‌خورم از اینکه آدم‌هایی می‌بینم که تا این حد با انگیزه می‌رقصند و لذت می‌برند. البته فقط گاهی. به نظر من آدم‌های زیادی در آن مراسم مست بودند. دنبال ماشین عروس که رفته بودیم، اتوبان‌های مختلف شهر را می‌بستند و به سرعت خود را از ماشین به بیرون پرت می‌کردند تا اندک قر باقیمانده در کمر را بریزند روی آسفالت. البته من و پدرم علاقه‌مند نیستیم که دنبال ماشین عروس برویم. مردها در طول تاریخ همیشه مظلوم بوده‌اند. نمونه‌اش همین آغامحمد‌خان. نداشت. اما زن‌ها نمی‌توانند نداشته باشند. همه‌شان دارند. یعنی اگر نداشته باشند آن طرف‌شان معلوم می‌شود. آدم‌ها که کت و شلوار می‌پوشند و کراوات می‌زنند، عمق ک. شریت‌شان مخفی می‌شود. با کت و شلوار و کراوات همه مثل هم هستند. پشه‌ها در این زمینه از انسان‌ها پیش هستند. من تا به حال پشه‌ای ندیده‌ام که کت و شلوار به تن داشته باشد. حکومت پشه‌ها با نیش زدن آدم‌ها مخالف است. آدم‌ها رهبرشان را خریده‌اند. یک پشه‌ی تخم‌السگ همین الان پشت اسپیکر کامپیوترم مخفی شد. من حواسم نبود که دارد نوشته‌ام را می‌خواند. وزارت اطلاعات پشه‌ها، پشه‌ها را فرامی‌خواند که خائنین به اندیشه‌های نوگرایانه‌شان را معرفی کنند. این است که روزها اگر پشه‌ای دیدید بدانید از طرف حکومت آمده‌اند. پشه‌های مردمی شب‌ها بیرون می‌آیند. آدم‌ها هر روز برای رهبر پشه‌ها ویسکی می‌برند. رهبر پشه‌ها البته شراب قرمز می‌خواست که آدم‌ها گفتند نمی‌دهیم، خودمان می‌خواهیم بخوریم، خوشمزه است. رهبر پشه‌ها گفت سگ خورد، حداقل آبجو بدهید. اما آدم‌ها گفتند آبجو خیلی حال می‌دهد، نمی‌دهیم. در مناسبات بین‌المللی همیشه همین‌طور است. آن‌کس که زورش بیشتر است، دهان آن‌کس که زورش کمتر است را توافق می‌کند. مثلا ممکن است شما بگویید ما غنی‌سازی نمی‌کنیم و هیچ امتیازی هم از آن‌ها نگیرید. ولی آن‌ها شما را بیشتر تحریم می‌کنند. من همیشه به این‌گونه مناسبات علاقمند بوده‌ام. هلند هم خورد به برزیلی‌های نره‌خر. تهران قرار هم نبوده که انار داشنه باشد. ساوه در عوض انار دارد. تهران شهر خوبی است. آدم‌های‌ش از هم بدشان می‌آید. پسر و دخترش مهم نیست، مهم این است که بچه سالم باشد. پشه‌ها تخم می گذارند. آدم‌ها تخم پشه‌ها را می‌کشند تا درد‌شان بگیرد. این از شوخی‌های رایج بین آدم‌ها است. آدم‌ها موجودات بامزه‌ای هستند. از دور خیلی باشخصیت و باشعور هستند. امروز در دهانم افتاده من فقط عاشق اینم، که به روی تو برینم. تقوا، ایمان و عمل صالح.