جمله‌سازی یا این یک پست جدی است

یک دسته‌ای از حرف‌ها که کلیشه می‌شوند، کمی بعد، مسخره کردن‌شان هم کلیشه می‌شود. مثلا جملاتی مثل اینکه «پول‌ش رو اینا می‌گیرن، حرص‌ش رو شما می‌خورید» یا «رسانه شمایید». الان کسی که اینها را برای مسخرگی استفاده می‌کند را هم می‌شود مسخره ‌کرد. بعد شاید چند وقت بعد مسخره کردن این‌ها هم خودش کلیشه شود، نمی‌دانم. دیروز یک قسمتی از Family Guy را می‌دیدم. پیتر برای رئیس‌ش می‌خواست بهانه بیاورد که سر کار نرود. تلفن کرد و گفت که در یک سانحه‌ی هوایی بسیار بد بوده، کل خانواده‌اش کشته شده‌اند و «I am a vegetable». به نظر من این قبیل عبارت‌ها را باید بشود در زرافه گذاشت. اینکه آدم‌ها را مسخره می‌کند را خیلی دوست دارم. همه‌ی کسانی که عقیده دارند را می‌شود مسخره کرد. کاش یک قسمتی هم بسازند که کل آدم‌هایی که در مورد اختاپوس جام‌جهانی حرف زده‌اند را مسخره کنند، حتی امثال من را. از قدیم هم همین‌طور بود. الان کمی بهتر شده البته، قدیم‌ترها همین اختاپوس می‌توانست ادعای پیامبری کند، یا حداقل درخواست دهد آقای هاشمی او را رهبر اعلام نماید. آقای هاشمی کتاب درسی منظور است البته. صد و بیست و چهار هزار پیامبر بوده‌اند که اکثر آن‌ها به اندازه‌ی این اختاپوس هم کرامات نداشته‌اند. تنها دلیلی که می‌توان آورد برای اینکه این اختاپوس پیامبر نبوده، این است که اگر بود، صد و بیست و چهار هزار و یک پیامبر می‌داشتیم که حال نمی‌دهد، رُند نیست.

نمی‌گویم همه‌شان، ولی اکثرشان حرام‌خور هستند. حرام‌زادگی و حرام‌خوری که در یک قشر خاص جمع شوند، چند نفر سالمی هم اگر بین‌شان باشد به عنوان داده‌ی پرت حذف می‌شوند. بازاری‌ها در تاریخ معاصر ما همیشه نقش حرام‌زاده را داشته‌اند. این است که الان اصلا ناراحت نیستم دهان این دسته از هم‌وطنانم، که آنها هم انسان هستند البته، سرویس شود. بعد هم اینکه گه خورده‌اند مالیات نمی‌دهند. از ابتدای انقلاب، مالیات را کارمند‌ها و کارگرها می‌پرداختند، بقیه هم پول‌شویی می‌کنند در ایران. البته کارمند‌ها هم رشوه می‌گیرند. ما مردم خوبی داریم. «فرهنگ و تمدن ایرانی» هم از آن دسته عبارت‌ها است که مسخره کردن‌ش هم کلیشه شده است. پس من اینجا (آن دسته از آدم‌هایی را که (کسانی را که (آدم‌هایی را که از فرهنگ و تمدن ایرانی حرف می‌زنند) را مسخره می‌کنند)، مسخره می‌کنند)، مسخره می‌کنم. سه پرانتزی که باز و بسته کردم برای این بود که خودم اشتباه ننویسم. مسخره کردن هم دارد کم‌کم کار سختی می‌شود. با پرانتز و براکت که نمی‌شود آدم‌ها را مسخره کرد. این پرانتزهایی که باز می‌شوند اما بسته نمی‌شوند را کامپایلر می‌شناسد. کد را که می‌خواهی دی‌باگ کنی که ارور‌هایش را پیدا کنی، آخر سر کار به جایی می‌کشد که مجبوری برنامه را خط به خط ران کنی. مثبت/منفی‌هایی که برعکس زده‌ای مادرش را خطا کرده است. پرانتزها اما زود تکلیف‌شان معلوم می‌شود. آدم‌ها مثل پرانتزها هستند. با یک نگاه می‌شود فهمید که جای‌شان درست است یا نه. بعضی آدم‌ها را پرانتزهای‌شان را باید ببندی تا مشکل حل شود. آدم‌ها پرانتز هستند اصلا. همه‌شان باید یک روزی، یک جایی بسته شوند. اصلا ماهیت پرانتز به باز و بسته شدن‌ش است. و چه کسی است که انکار کند پرانتز واقعی، همت بود و باکری. یا شهید قلب تاریخ است یا بین قطار و هواپیما، قطار بهتر است. کیست که با این سخن مخالفت کند که «آه، آه، آه» که وقتی ایشان می‌خوابد با کسی بیان می‌کند. مهم هم نیست که مالیات را بدهیم یا نه. نفت. گاز. قاچاق. سپاه. این‌ها از آن دسته جملات یک کلمه‌ای هستند، مثل «لباس شخصی» یا حتی «آقا». این‌ها کلمه بودند روزی، الان اما جمله‌اند، چند وقت دیگر پاراگراف می‌شوند. اما اینها همه به آرنج ما. امحان ساده بود اما خوب ندادم. البته ما به دادن عادت داریم، همان‌طور که به خرداد پر حادثه. گاهی اوقات آدم قریب به همین مضامین است هر روز.