چی شد که این‌طوری شد، قسمت نمی‌دونم چند

امروز دقیقا یک ماه می‌شود که آمده‌ام به مونترال، کانادا. البته دلیل به روز نشدن این وبلاگ در این مدت، عدم دسترسی هم‌زمان به کامپیوتر، اینترنت و چیزی که از آن به «پرایوسی» یاد می‌کنند، به علاوه‌ی کلی کار که باید انجام می‌دادم، بود و نه شکل جدید گودر و کم‌رونق شدن وبلاگ‌نویسی/خوانی، افزایش نرخ دلار، کندی/قطعی اینترنت، ترور دانشمند هسته‌ای، افزایش‌ تحریم‌ها، خط و نشان کشیدن جمهوری اسلامی و بقیه‌ی دنیا برای هم، و نه حتی اتفاقات شخصی، یا جوگیری ناشی از زندگی در یک کشور تقریبا درجه یک دنیا؛ چرا که من اصولا سال‌ها است که ذوق نمی‌کنم و الان به اینترنت با سرعت 25 Mbs با حجم دانلود 100 GB در ماه دسترسی دارم که برای آن ماهی هشت و نیم دلار می‌پردازم. اما اینترنتی که روزهای آخر در ایران داشتم، هر دو یا سه دقیقه یک بار، دو یا سه دقیقه قطع بود. البته فقط چهار ماه اول آن به این قیمت است و من نمی‌خواهم داغ دل شما را تازه‌تر کنم. هرچند این خود دلیلی قانع کننده برای مهاجرت از ایران می‌تواند باشد.

در سه ماه اخیر، شب‌ها را در یازده جای مختلف خوابیده‌ام که از این نظر با زنان بدکاره رقابت نزدیکی دارم. از این تعداد، پنج جا را می‌توانم «خانه» بنامم. دیدن فیلمی سه بعدی از اسکورسزی و فیلمی از دیوید فینچر در سینما، شاید جالب‌ترین تجربه‌های من بوده‌اند، نه امکان خرید مسکرات از مغازه‌ها یا دیدن دخترانی که در سرمای زمستان، مینی‌ژوب پوشیده‌اند یا جشن سال نو یا فلان. البته شما چون سرمای اینجا را احتمالا ندیده‌اید، نمی‌توانید تصور کنید چنین پوششی در زمستان، چه حد خوبی از حماقت می‌طلبد. من شخصا هیچ‌وقت با چنین دخترهایی دوست نمی‌شدم. به نظر من، ما همه حق داشتیم فیلم‌هایی که دوست‌شان داشتیم را در سینما می‌دیدیم و حتی با کمی جسارت، می‌توانم بگویم که حق داشتیم به کنسرت خوانندگانی که دوست‌شان داریم برویم. البته من سعی کردم برای اطرافیانم توضیح بدهم که راجر واترز کیست ولی کسی از اطرافیانم، پینک فلوید را نمی‌شناخت و لذا من از خریدن بلیط کنسرت‌ش منصرف شدم چون کنسرت را نمی‌شود تنهایی رفت و این حق هر انسانی است که با آدم‌هایی که دوست‌شان دارد یا حداقل همدیگر را تا حدودی می‌فهمند و تجربیات مشترک داشته‌اند به کنسرت برود. از این نظر کمی تنها شده‌ام و آن معدود آدم‌هایی که می‌فهمیدم‌شان و می فهمیدندم و می‌شناختم‌شان و هنوز خارج نرفته بودند، دیگر پیشم نیستند. من خیلی سعی می‌کنم که مقایسه نکنم، اما آدم فکرش را که می‌کند می‌بیند ما سال‌ها چقدر از بدیهی‌ترین حقوق اولیه یک انسان محروم بوده‌ایم که این خیلی ناراحت کننده است اما چیزی که واقعا خوشحال‌کننده است این است که کانادا برای همه‌ی ما جا دارد؛ چون کشور خیلی وسیعی است. شاید یک روز همه‌ی ما توانستیم به کانادا بیاییم و اینجا دور هم زندگی خوبی داشته باشیم و ایران را بدهیم به دست همین‌ها که الان آن را دارند. البته این‌ها فقط بخشی کوچک از حقوق از دست رفته‌ی ما، و شاید بدیهی‌ترینِ آنها است.