در سه ماه اخیر، شب‌ها را در یازده جای مختلف خوابیده‌ام که از این نظر با زنان بدکاره رقابت نزدیکی دارم. از این تعداد، پنج جا را می‌توانم «خانه» بنامم. دیدن فیلمی سه بعدی از اسکورسزی و فیلمی از دیوید فینچر در سینما، شاید جالب‌ترین تجربه‌های من بوده‌اند، نه امکان خرید مسکرات از مغازه‌ها یا دیدن دخترانی که در سرمای زمستان، مینی‌ژوب پوشیده‌اند یا جشن سال نو یا فلان. البته شما چون سرمای اینجا را احتمالا ندیده‌اید، نمی‌توانید تصور کنید چنین پوششی در زمستان، چه حد خوبی از حماقت می‌طلبد. من شخصا هیچ‌وقت با چنین دخترهایی دوست نمی‌شدم. به نظر من، ما همه حق داشتیم فیلم‌هایی که دوست‌شان داشتیم را در سینما می‌دیدیم و حتی با کمی جسارت، می‌توانم بگویم که حق داشتیم به کنسرت خوانندگانی که دوست‌شان داریم برویم. البته من سعی کردم برای اطرافیانم توضیح بدهم که راجر واترز کیست ولی کسی از اطرافیانم، پینک فلوید را نمی‌شناخت و لذا من از خریدن بلیط کنسرت‌ش منصرف شدم چون کنسرت را نمی‌شود تنهایی رفت و این حق هر انسانی است که با آدم‌هایی که دوست‌شان دارد یا حداقل همدیگر را تا حدودی می‌فهمند و تجربیات مشترک داشته‌اند به کنسرت برود. از این نظر کمی تنها شده‌ام و آن معدود آدم‌هایی که می‌فهمیدم‌شان و می فهمیدندم و می‌شناختم‌شان و هنوز خارج نرفته بودند، دیگر پیشم نیستند. من خیلی سعی می‌کنم که مقایسه نکنم، اما آدم فکرش را که می‌کند می‌بیند ما سال‌ها چقدر از بدیهی‌ترین حقوق اولیه یک انسان محروم بوده‌ایم که این خیلی ناراحت کننده است اما چیزی که واقعا خوشحال‌کننده است این است که کانادا برای همه‌ی ما جا دارد؛ چون کشور خیلی وسیعی است. شاید یک روز همه‌ی ما توانستیم به کانادا بیاییم و اینجا دور هم زندگی خوبی داشته باشیم و ایران را بدهیم به دست همین‌ها که الان آن را دارند. البته این‌ها فقط بخشی کوچک از حقوق از دست رفته‌ی ما، و شاید بدیهی‌ترینِ آنها است.

tram dot daily at gmail

همین امروز ثبت نام کنید.

[عبارتی که معمولا دخترها/زن‌ها برای بیان حسادت خود نسبت به دختر/زن دیگری که به موقعیت خوبی دست یافته (معمولا شوهر) استفاده می‌کنند.]